De hoofdmotoren van de Eos waren 2 Nohab Polars 2 V , totaal 3200 kW op 1 schroef.

Met de Marja het volgende meegemaakt:

Op weg in ballast naar Kristiansand om te laden voor Baltimore in de States,ter hoogte van Esbjerg 1 grote klap en de hoofdmotor(Wartsila/NohabPolar V8) stond stil en er was stilte aan boord.

Op het alarm bord stond de temperatuur van de hoofdlagers op 140 graden C.,na het afkoelen carterdeksels open en kijken,het hele carter lag bezaaid met witmetaal,al de lagers uitgelopen dacht ik in eerste instantie.

Met deze motor konden we dus niet meer draaien,kantoor gebeld en er kwam een sleepboot voor te hangen,als ik me goed herinner was het er 1 van Koerts uit Delfzijl?.

Die heeft ons naar Schiedam gesleept bij Wartsila voor de deur. Daar kwamen de experts erbij en die constateerden dat de drijfstanglagers hadden meegedraaid en de radius van de krukas was veranderd.

Dus motor werd totall loss verklaard. Bij Wartsila werd er een nieuwe motor ingebouwd,nu een 6 cilinder lijnmotor. Hoelang die er gelegen heb,6 weken denk ik ongeveer,maar toen zat ik al op een andere....

Weet niet of wat ik nu ga neerpennen ervoor was of erna,maar dit gebeurde erop de Marjolein:

Onderweg naar....... en ter hoogte van Dover,alarm in de machinekamer,ik naar beneden en 1 grote oliespuiter uit de hoofdmotor(ook zon Wartsila/NohabPolar),dus motor gestopt en de oorzaak was een gat in 1 van de zuigers,de motor bleef wel doordraaien,de smeerolie zat boven op het stuurhuis.

Zijn we door een supplyer naar Dover gesleept,na herhaaldelijk waarschuwen van Dover Coast Guard,lagen midden in de route, anders werden we gehaald en dat zou centjes kosten.

In Dover ook nog een week liggen te repareren,nieuwe voering en zuiger en cilinder deksel. Waar we toen heen moesten,geen idee meer van...

Op de Ikiena het volgende,ergens in Ierland waren we klaar met laden of lossen weet ik niet meer,maar moesten naar Ribadeo,celluloise laden voor Baltimore,bij het doorblazen van de motor spoot het water eruit,dus de desbetreffende kop eraf en ja hoor een gaatje in de koelwaterruimtecilinderkop,ook zon Wartsila/NohabPolar),nieuwe kop erop en weer doorblazen,was er nog een kop lek,cilinderkop eraf en weer een nieuwe erop,de laatste.

Op de Marjolein,in Aviles geladen,broodjes tin geloof ik,voor New Haven in de States,waar de Yale University is gevestigd,wij naar New Haven,we hadden al van kantoor bericht gekregen dat de US Coast Guard ons met een bezoek zou vereren. De heren waren 's morgens aan boord,alles nagelopen en gekeken,alles was in orde.

's Middags waren we klaar met lossen en ondertussen had ik sommige ballast tanks volgepompt,we moesten naar West Point,weer papier laden voor Beverwijk.

West Point,Virginia,is een klein plaatsje aan de rivier York en aan de Cheasapeak Bay,staat en grote papierfabriek,een Macdonalds en een Hardy's en een supermarket,dat is het wel zon beetje en nog een Pizza hut,waar we bier gingen halen in zon grote pitcher van 2 liter.

De werklui van de fabriek brachten ons overal heen en kwamen ons ook weer ophalen,service van de zaak zal ik maar zeggen.

Laden gebeurde in 4 dagen,met 1 klein kraantje,met afladen lagen we aan de grond,dus de stuurlui moesten gokken hoe ze moesten laden,lagen ook altijd scheef als we van de wal werden afgetrokken door een sleepboot.

Op stroom de motor gestart en wachten voor de brug,'s zomers wou die weleens niet open,te warm,staal uitgezet en brug vast,zag je allerlei mannetjes zenuwachtig heen en weer lopen,ze hebben er weleens twee sleepboten voor gehad om de brug te laten draaien.Maar dat hielp ook niet.

Maar goed,we lagen nog in New Haven,

Bij het overlopen van de laatste 2 wingtanks achter,kwam er een stoot olie mee naar buiten en wat er toen volgde ,1 groot drama;

Agent aan boord,meteen bellen,lossen stoppen,scherm om het schip heen,coast guard weer aan boord,moet zeggen ,keurig behandeld door de coast guard,zagen ook wel dat niet met opzet olie in de haven pompte,was uiteindelijk niet zo veel,400-500 liter bij elkaar.

Maar toen moest de oorzaak gevonden worden,eerst een brief onderteken van 25000 dollar garantie,voor de onkosten om het op te ruimen.

De 2 brandstoftanks hingen in de ballasttanks achter,het peilen gebeurde met  een luchtsysteem,het peilsysteem van de olie tank zat in de ballasttank met een doorvoer naar de olietank,de balg van het peilsysteem was van aluminium en de rest van ijzer,de balg was er eraf gerot en de olie van de tank via het doorvoer in de ballasttank gestroomd.

Hier kwamen we pas na een week achter,eerst moest de ballasttank leeg gepompt worden in tankwagens,toen de olietank,althans wat er nog in zat,de mandeksels zaten in het ruim,dus de tanken moesten wel leeg,anders konden we er niet in.

Schoonmaakploeg erbij,het waren smalle wingtanks,net onder het gangboord,dus ongeveer een meter breed,liepen door tot halverwege het schip,dus L-tanken zeg maar,in die tank natuurlijk spekglad,is er een schoonmaker naar beneden gevallen,gelukkig niet ernstig,maar toch ernstig genoeg om het werk een dag te stoppen. Deze meneer moest eruit getakeld worden en werd naar het ziekenhuis afgevoerd.

Daarna werden er zulke hoge bedragen genoemd ,dat we kantoor hebben gebeld en laat maar iemand komen,zag zwart van de experts en surveyers aan boord,de 1 wist het nog beter als de ander....daar werd ik nu gestoord van...

Toch al met al 14 dagen daar gelegen om schoon te maken,in de ballasttanks zat 2 componenten coating en die was met  olie vermengd,de schoonmakers hebben het eraf moeten steken....

Uiteindelijk toch in West Point beland,laden en naar Beverwijk.

Op een gegeven moment zat ik weer thuis,belt Oceanwide ,of ik naar een zeilschip wou,moest ik eerst even over nadenken,zeilschip was de Rembrandt van Rijn,voer in de Carib met sportduikers,in de buurt van Belize(het oude Brits Honduras).

Na wikken en wegen besloten om het te gaan doen,zo gezegd zo gedaan,met vliegtuig naar Houston,toen naar Belize City.

Heb er  3 maanden gezeten en volgens mij denkt iedere Beliziaan dat een buitenlander iemand is die makkelijk van zn geld af te helpen is.

Ik aan boord van de Rembrandt 50 mtr?ongeveer,2 Cummings motoren,2 schroeven en een 3tal hulpmotoren en 2 zeer grote airconditioners plus een watermaker,omgekeerde osmose ,van een 20 ton per dag,die wel nodig was.

De passagiers gingen 2-3 keer het water in per dag,uit het water met zn allen onder de douche en we hadden zo'n 40-45 passagiers aan boord en dan gaat het waterpeil rap naar beneden. De passagiers onder de douche,wij,machinisten 3 stuks,luchtflessen vullen en 40-45 zijn er een hele boel,gingen 3 flessen per keer onder de compressor.

De passagiers kwamen zaterdags middag aan boord,gingen we meteen varen,waren we de volgende ochtend op de eerste duikspot,elke dag een andere spot,soms twee per dag.

Allemaal wel mooie duiklocatie's,Belize is na het Great Barriere Rif  in Australie de tweede duikspot van de wereld.

Daar heb ik ook leren duiken,de eerste keer dacht ik dat ik niet meer boven zou komen,ademen onder water.......Fles om mn nek  en het water in...

Vind het nu schitterend om zo'n 10-15 mtr diep te zitten op een steen en laat de vissen maar voorbij komen,hoef niet meer naar 40 mtr of dieper....

Heb boven een afgrond gehangen,dat vond ik eng,ging van 15 mtr zo naar zeg maar 1000 meter,dan is het toch een groot zwart gat waar je naar lig te kijken..dus gauw weer naar de vaste wal "15 meter".

Er was ook een duikspot dat de Bleu Hole heette,dit was een oude krater die vol gelopen is met water,een rond gat,waar het water een andere kleur blauw had als het omringende water,vandaar de naam...,daarin een 40 meter diep had je stalictieten,leuk om een keer te zien...

De  passagiers kwamen overal vandaan,Holland,Duitsland,Zwitsers,Italianen,Amerikanen en noem maar op.Ook bekende nederlanders zoals Marco Borsato met zn vriendin,niet Leontien ,maar die daarvoor .

Zeilen deden we alleen op donderdag,was de wind goed,'s morgens alle passagiers eruit om de zeilen te hijsen,konden alleen over stuurboord zeilen,bakboord hingen de speedboten....,passagiers de zeilen hijsen en de motoren bij,anders kwamen we niet aan de snelheid om het volgende spot te halen.

Bij 1 van de eilanden,weet niet welke,als de speedboot buitenboord ging en de motor werd gestart,verscheen er een dolfijn,kon je dan mee zwemmen,vond hij leuk en de passagiers ook.

Elke dag duiken ,behalve vrijdagmiddag,dan was het stapavond in Placentia en een Captains diner aan boord,zo rond 12.00  ''s avonds gingen we op weg naar Belize,waar we dan om een uur 6  's morgens waren,spijker ervoor,passagiers eraf,hutten schoonmaken,lakens en handdoeken naar de wal,eten storen,benzine tanken voor de speedboten en de boot weer klaar maken voor de volgende lading passagiers..

Was die dag altijd even doorbijten,wij konden niet voor de kant komen,staken te diep,lagen ten anker.

De passagiers werden uit het vliegtuig opgewacht door een busje van de agent,die bracht ze eerst naar hun supermarkt en daar moesten wij ze ophalen met onze speedboot,moesten we door Belize City heen,zeker een 20-30 min varen.Soms kwamen ze ook wel aan de kaai waar we dan ten anker lagen en haalden we ze daar op. Was iets dichter bij.

Die dag voeren we zeker wel 4-5 keer naar de agent, om 's morgens  alles weg te brengen en 's middags weer op te halen en dan nog de passagiers plus koffers etc.

In de bar...met de kapitein...

Bemanning bestond uit: 1 kapitein,1 stuurman,in het begin 1 machinist,later kwamen er 2 Filipijnen bij,1 plaatselijke kok,1 steward en zn hulpje en dan nog 2 of 3 deckhands,zeker 2,want die moesten de speedboten varen,die de duikers naar de spots brachten. Met de boot mochten we niet overal ankeren ivm schade toebrengen aan het koraal. Waren wel overal meerboeien neergelegd,daar knoopten we aan vast dan. We waren niet de enige boot die daar rondvoer,was wel druk soms.

We hadden allerlei verschillende mensen aan boord,de ene keer een boot vol dokters ,de andere keer een boot vol met reisburo medewerkers of een boot vol vogeltjes kijkers,deze mensen doken niet,maar gingen we naar de Laughing Bird Caye,om speciale vogels te gaan bekijken.

Na dit avontuur had Oceanwide een ander reisje voor me,een visserboot de Wiron 4 van Vigo naar Santa Maria en nog wat in  Argentinie brengen,het waren 3 vissersscheepjes 2 van Jackson (Scheveningen)de Wiron 4 en de 5 en een engels bootje,was ook daar heen verkocht.

Ze waren al eerder uit Scheveningen vertrokken richting Vigo,daar ging de wtk van de Wiron 4 naar huis,had het bekeken.

Ik in Vigo aan boord,nog een paar dagen daar gelegen,de wtk van de Wiron 5 had het ook bekeken en wou ook naar huis....wachten op een nieuwe wtk.

Toen die gearriveerd was ,zijn we vertrokken richting de Canarisch om te bunkeren,de bunkercapaciteit was niet zo groot,dus de vistanks achterin ,werden klaargemaakt om als gasolie tank te dienen.

Zo gezegd ,zo gedaan tanks vol met gasolie en wij naar de overkant,richting Brazilie om dan af te zakken naar Argentinie,weer was wel lekker,zonnetje erbij.

Voorlopig geen vis eten uit Argentinie.....

De hele reis duurde 43 dagen,kwamen we daar voor de haven ,was intussen bereslecht weer geworden ,was de haven gesloten,moesten we nog een dag of 3 buiten ronddobberen en dat kwam de stemming niet ten goede...

Na 3 dagen naar binnen,kregen we een diner aangeboden op de kaai in een paardestal,maar het eten was fantastisch,alle soorten vlees die je maar kon bedenken en lekker...

De volgende dag met de auto naar het dichts bijzijnde vliegveld,een uurtje of 3 rijden door een verlaten landschap,aan de ene kant weilanden met koeien,aan de andere kant woestijn,zoals ik het zag.

In het vliegtuig en naar Buenos Aires,hotel in en kregen we weer een diner aangeboden van Jackson,de financieel directeur was overkomen vliegen uit Holland,deze meneer stond aan de kaai toen we aankwamen in Santa Maria. De volgende dag vliegen met British Airway naar London,daarvandaan naar Schiphol.

Daarna kwam ik weer via Oceanwide bij Marin terecht op de Ice Star bootje van 5500 ton en 3000 kW Wartsila R32 8 denk ik,was wel een Wartsila.

Deze voer tussen Zweden bovenin de Botnische Golf met erts naar Odda in Noorwegen,daar lossen,dan naar Moi I Rana laden voor ergens in Zweden en dan weer naar Ronskar laden voor Odda.

Op 1 van deze reizen waren we klaar met laden 's morgens vroeg,zo rond 9 uur,we gaan weg en de kapitein neemt een afslag te vroeg,zitten we op de stenen,halverwege het ruim...

Dan komen al de experts weer aan boord,sommige waren wel oke.

's Middags een sleepboot erbij en er af gehaald,voor de kant.De volgende dag duikers onder het schip met videocamera,konden maar 1 of 2 gaten vinden,deze dicht proberen te maken met keggen.

Ondertussen werd de lading weer gelost en mochten we halve kracht naar Tallin naar de werf,de enige werf die plaats had daar in de buurt.

 In Tallin werden we het dok ingevaren en toen omhoog,leek wel de Niagarawaterval,zoveel gaten zaten er in,was al gat in de bodemplaat.

Hebben een maand daar in dok gelegen,moest een hele nieuwe bodem in,2 meter vanaf de machinekamer was de boot tot stilstand gekomen.

Gelukkig met de stranding geen olie gelekt,de tanken hingen in de wingtanks en dit was ook nog zware olie ifo 180,als dat had gelekt.....

Op de Ice Star heb ik wel een paar termen gezeten,draaide mee in het schema van Marin. Altijd een goede sfeer aan boord,ondanks dat we op Zweden en Noowegen voeren,soms kwam Finland ook om de hoek kijken,Rauma of Helsinki.

Zusterschip was de Snow Star,deze voer op Zweden-Spanje dus iets betere reizen,heb ik ook een paar termen opgezeten.

Maar na een jaar of 5 had ik de Oostzee en de Noorse kust wel gezien.

Kwam ik bij Wijsmuller Maritime in Baarn. Ship delivery around the world...Later werd de naam veranderd in Redwise...Global ship delivery and crewing...

Ben vrijdags wezen praten en 's maandags in het vliegtuig naar Singapore,een nieuwe sleepboot van de werf halen en in Talcahuano in Chili afleveren.

Kwam op het kantoor van Wijsmuller een bekende tegen waar ik nog mee had gevaren,was deze persoon 2de stuurman....

4 december gingen we aan boord,8 december varen,1 januari waren we in de haven van Numea,bunkeren en provianderen,nog 1 dag blijven liggen voor het slechte weer en toen weer verder naar Chili.

Van Singapore naar Straat Torres en naar Numea ,werkelijk schitterend weer gehad,de eerste nieuwe dag in het nieuwe jaar begon niet zo lekker,om 12 uur 's nachts zaten we potje bier te doen en om 00.30 werden we door elkaar geschud,stak er een wind op.......

De bemanning bestond uit: 1 kapitein(Engels),1 stuurman(Canadees),2de wtk(Hollander),kok en matroos uit Indonesie en ik dan ook uit Holland.

Gedurende de reis naar Chili verschillende stormpjes over ons heen gekregen,maar ook goed weer.....

Voor aankomst hadden we de hele boot vol gehangen met vlaggen,feestelijk tintje geven aan de aankomst....

We arriveerden op 12 februari voor de haven van Talcahuano,waar het feest comité al lag te wachten,de andere sleepboten van de firma haalden ons naar binnen met de brandbluskanonnen bij,plaatselijke krant,tv erbij,krant heb ik nog thuis. Stond in de krant dat de Hollanders had toch maar weer gedaan hadden,bootje gebracht van Singapore naar Chili......kapitein was daar niet zo blij mee.....Grinnik grinnik...

Na het inklaren gingen we voor de kant,eigenaar aan boord en om 12 uur werd de boot overgedragen,ging gepaard met hapjes,champagne,bier en noem maar op..

Na het overdragen en de laatste handen geschud te hebben werden we naar het hotel gebracht,'s avonds nog even wezen stappen in Talcahuano ,we zijn twee dagen in het hotel geweest,daarna naar het vliegveld en via Santiago de Chili en Buenos Aires naar Amsterdam.

Waren we de wereld rond geweest in 65 dagen.....Amsterdam-Singapore-Chli-Amsterdam.

De volgende boot was een multicat van Jan de Nul uit Belgie,en baggermaatschappij,deze boot moest van Singapore naar Brunei,een klein staatje op het eiland Borneo,hebben ze veel olie .Zo,n multicat word gebruikt voor alles ankers verplaatsen,boodschappen halen en brengen,als sleepboot en noem maar op,naam zegt het al een beetje, multi.....

Er ging ook een Smit-Lloyd  supplyer mee ,met een cutter en een pontoon erachter,moest ook naar Brunei,wij moesten in de buurt van de Smit-Lloyd blijven,zo'n multicat is eigenlijk geen zeeschip,meer voor de binnenwater en kustwerken.Maar goed Wijsmuller doet alle soorten schepen dus ook deze.

De reis zelf duurde 7 dagen,dus niet zo lang. Na aankomst in Brunei,wij eraf en naar het hotel en de volgende dag naar huis via Singapore-Amsterdam.

Was ik 4 dagen thuis ,wordt ik opgebeld of ik weer naar Brunei wilde vliegen,men had een wtk nodig op de multicat die we er net hadden heengebracht.

Ik er weer heen en aan naar het hotel,niet hetzelfde ,maar een iets ander ,er stond een bed in en een kast....

Het project wat men daar aan het doen was ,was voor de Shell. Er moest een geul gegraven worden door de cutter en in die geul kwam een pijpleiding te liggen,die  naar zee ging en werd verbonden met  een laadboei waar de tankers aan konden meren om te laden.

DN 34

Wij met de multicat moesten hand-en-spandiensten verrichten voor de cutter,drijvende pijpleiding verplaatsen,de cutter  was overigens de Vlaanderen 11.

Was 12 uur op 12 uur af,eten deden we op de cutter en na afloop van de werktijd kwam er een crewtender met de aflosploeg,die aan boord en wij naar huis zeg maar.

Even gauw douchen en dan ergens eten,kreeg je eetgeld voor,hoeveel dat was ,weet ik niet meer,maar was ruim voldoende...,eten en dan weer slapen,want het was zo weer tijd om op te staan..was zeker nog een uur met de crewtender varen en voor je daar aan boord was,dat duurde een tijdje..

Kwartiertje met de bus naar de Shell plant,moesten we door poortjes,je had ook een Shell boekje met foto,moest je afgeven,kreeg je een boarding pass,werd je de wachtkamer ingedirigeerd,kreeg je het Shell boekje weer terug,mocht er ook niet meer uit,en wachten op de boot.

Zo gauw de boot voor de kant lag,ging de deur open,vent erbij,wij naar boord,pas afgeven en dan pas de loopplank op.

Had allemaal te maken met veiligheid zei men.

Na dat de cutter de gleuf had gegraven,kwam er een pijpenlegger ,die de pijp aan boord in elkaar laste en meteen het water in liet zakken,deze pijpenlegger deed 300 meter per dag en de sleuf was 1100 meter als ik het goed heb,dus die pijplag er zo in.

Deze boot had 4 sleepboten bij zich om de ankers  te verplaatsen,kon wel zelf een stukje vooruit verhalen,geloof 100 meter ..maar daar waren dus die sleepboten voor.

1 zo'n sleepboot voer op een dag over zo'n anker heen,gat in de machinekamer, en begon te zinken,lag net op de rand van de sleuf,die toch gauw een meter of 10 diep is,er schoot een andere sleepboot te hulp,maakte vast en hield de zinkende boot van de rand weg,anders was ie daar in gekukeld en dan was ie echt gezonken,nu stond de brug nog boven water,dus natte voeten hebben ze niet gekregen...leuk is anders natuurlijk,wij zaten eerste klas uiteraard.

Maar het werk werd stil gelegd en er kwamen allerlei onderzoeken van hoe en waarom en na 2 dagen werd het werk weer hervat...

De pijpenlegger klaar..kwamen wij weer in actie,de sleuf moest weer dicht gegooid worden met de bagger die de cutter eruit had gebaggerd en daar was die ponton voor...

Op de ponton had men een pijp gemonteerd van s.b voor naar midden achter zeg maar,de ponton werd bovenop de sleuf gelegd,de drijvende pijp aangekoppeld aan s.b voor en het andere eind aan de persleiding van de cutter vast gemaakt,zodat die de bagger door de pijp naar de sleuf kon persen.

Het proefdraaien ging al niet best,stond veel te veel druk op de leiding,achter op de ponton had  een bocht van 90° naar beneden,maar de persdruk was zo hoog

dat de pijp achter omhoog kwam en open barste.  Men kwam op het idee om er een veiligheids klep in te zetten,zo gezegd zo gedaan ,gat in de pijp gebrand,veiligheidsklep erin gelast en weer persen.

Weer met te hoge druk en wat gebeurde er?juist ja ..de veiligheid sprong open en aangezien er een paar mensen omheen stonden te kijken of de klep wel zou werken,kwam er bagger uit met een druk van 5 bar en dat is een aardig straaltje bagger,iedereen die daar vlak bij stond,zeker een meter of 5-10 in de rondte, werd bedolven onder de bagger...wel leuk om te zien...

Daarna heeft men de druk wat verminderd tot 3 bar ,ging prima,sleuf dicht gegooid en werd begonnen met het afbreken van de drijvende pijp en aanverwante dingen.

De multicat moest weer terug naar Singapore,de Smitt-Lloyd lag ook nog te wachten,mocht weer de sleep klaarmaken,die moest naar Batam,er kwamen mensen van Wijsmuller om de boot weer over te varen en ging het konvooi richting Singapore,waar we weer goed zijn aangekomen,na aankomst hotel in en de volgende avond naar Amsterdam vliegen.

De volgende was ook weer een multicatje,deze moest van Abhoe Dabhi in de V.A.R. naar  Asaluyeh in Iran ,samen met de Leonardo da Vinci en een vletje.Wij met Wijsmuller mensen via Milaan naar Abi Dabhi,hotel in  en wachten. De mannen van de Leonardo gingen naar Dubai aan boord.

Na een paar dagen werd het sein gegeven en vertrokken we richting zee naar het eiland Kish,daar moesten we inklaren etc. Wij daarheen,ten anker ,ingeklaard en op weg naar Asaluyeh.

Aankomst Asaluyeh moesten de Wijsmuller mensen er weer af en naar huis,dat was vlugger gezegd dan gedaan.

Eerst met een vletje naar de wal met alle bagage,daarna in 2-3 auto's en door de nacht met een ik denk toch gauw een kilometertje of 80-90 door de bergen heen en niet van die kleine bergjes...en stikdonker.

Na een uur of  3-4 rijden...kwamen we bij een haventje,waar een ouwe landingsbak lag,klep naar beneden ,daar moesten we op en werden we naar het eiland Kish gevaren,duurde toch ook een uur of   3-4.

De agent op Kish stond ons op te wachten en bracht ons naar een hotel,we zouden de volgende ochtend gaan vliegen naar Dubai. We waren allemaal een beetje afgepeigerd,zeker van dat auto rijden door de bergen,wel spectaculair,jammer dat het 's nachts was...Wel een beetje geslapen op die landingsbak,op de grond....wel aardige mensen daar aan boord....

De volgende ochtend werden we gewekt ,ontbeten en op weg naar het vliegveld,wel druk daar op dat kleine vliegveldje.

Wij zo'n Toepulev vliegtuig in en de lucht in,tis maar een half uurtje vliegen ,er stapten dames in met de sluier voor,zo gauw we in de lucht waren,allemaal naar het toilet en kwamen ze terug in spijkerbroek en T-Shirt......

De piloot had een beetje moeilijkheden met zn brandstof,zei die ook door de intercom,dan weer halve kracht,volle kracht en dan duurt een half uurtje lang....vlogen wel niet zo hoog,maar toch...water is toch hard als je er op val..was blij dat ik weer vaste arabische grond onder me voeten had in Dubai...

We waren  dus in Dubai ,daar de gehele dag doorgebracht en 's avonds met het vliegtuig naar Amsterdam.We wisten dat we deze bootjes ook weer op moesten halen,maar niet na een week....

Toen moesten we de reis in omgekeerde volgorde maken,maar nu overdag' s en waren we de volgende dag  's avonds laat aan boord,meteen vertrekken,want de heren hadden dorst,de drank en  het bier zaten achter slot gedurende de tijd dat ze daar aan het baggeren waren.

De terug reis verliep zonder incidenten en we zijn weer van Dubai naar Amsterdam gevlogen.

Na deze multicat weer een multicat maar dan van BosKalis de BKM 102 of 103

Deze moest van Puerto Progresso in Mexico  naar de werf in Santiago de Cuba.

Met vliegtuig naar Mexico City vanaf Amsterdam,in Mexico City wonen circa 25 miljoen mensen,volgens ons waren die allemaal op het vliegveld toen we daar aan kwamen,wat een mierenhoop ....

We moesten een aansluitende vlucht naar Merida hebben,maar dat duurde een eeuwigheid voor we ons door de mensenmassa geworsteld hadden,uiteindelijk toch gelukt en wij naar Merida,de agent stond ons al op te wachten om ons naar Puerto Progresso te brengen,zeker een uur rijden.

In Progresso naar het beste hotel van het dorp,zonder airco,wel met een mooi uitzicht,aan de boulevard en uitzicht op zee..

's Morgens werden we gehaald door de uitvoerder van Boskalis en bracht ons naar het schip.

Na even te hebben rondgekeken en gebunkerd gingen we op weg naar Cuba. Reis zelf was lekker,veel zon,alleen de airco deed het niet,als de boot volle kracht voer,zoog de koelwaterpomp geen water meer aan,dus de reis zonder airco gemaakt,behalve in de haven dan...

We hadden er ook een vletje achter geknoopt moest ook mee naar Santiago de Cuba.Na een dag of 5-6 kwamen we voor de haven van Santiago en roepen voor de vhf en e-mails sturen,maar geen response,bellen ging ook niet,telex niet ,allemaal nummers die niet bestonden of waren afgesloten...Maar uiteindelijk kwamen ze aan de wal achter dat we voor het gat lagen te drijven en kwam de loods naar buiten.

Of we de mast konden strijken,ja wel,want anders moest men elektriciteit kabels weghalen die over het gat waren gespannen waar we in moesten en zat half  Santiago zonder stroom en dat weghalen koste ook nog eens 600 US dollar.

Foto BKM 102

Dus mast gestreken en wij naar binnen,vletje langszij genomen  en voor de kant. Was een Damen werf,met een Hollandse directeur,de Hr.van Benthem als ik me goed herinner,aardige man. De douane en nde immigratie kwamen aan boord,werden ingeklaart en de douane begon te zoeken,waarnaar...?

Eerst de BKM  en daarna het kleine vletje,men had dat bootje volgestouwd met spare parts en kasten die op slot waren en wij hadden daar geen sleutels van,dat was dan jammer voor ons,maar die kasten moesten wel open,dus breekijzer ertussen...

Ballasttanks open ,machine kamertje overhoop gehaald,zijn zeker 2 -3 uur bezig geweest met zoeken,maar niets kunnen vinden.

Na het zoeken en niets kunnen vinden verdwenen deze mensen en konden wij  even een middagdutje doen,althans dat was de bedoeling,maar dat liep even anders.

We zouden pas de volgende morgen met het vliegtuig naar Havana gaan en vandaar via Madrid naar Amsterdam.

's Middags rond 2 -3 uur werd er geroepen dat we vandaag nog naar Havana gingen,dus wij alles gepakt en met de auto van de Hr.van Benthem naar de stad,maar aangezien het nog te vroeg was,eerst maar een versnapering gehaald,oftewel een Cuba Libre,op Cuba drinkt men Cuba's toch?De Hr.van Benthem nam ons mee naar en mooie kroeg met een terras en uitzicht op een plein,waar de cubaanse schonen voor bij drentelden....en schoon waren ze die dames...Ondertussen vertelde de Hr.van Benthem dat de revolutie onder Fidel in Santiago begonnen was. Santiago is altijd al een buitenbeentje geweest in de Cubaanse historie,aldus de Hr.van Benthem.

Van 1 cuba  libre's komen er twee en drie...we moesten op een gegeven moment toch opstappen om het vliegtuig te halen naar Havana,wij naar het vliegveld en tickets zien te bemachtigen,cash betalen graag en met US dollars.....misschien dat ze nu ook euro's aannemen.....

Vliegtuig had vertraging,dus maar weer de bar opgezocht en weer aan de Cuba's,smaakte toch wel lekker....Vliegtuig in en wij af naar Havana,uurtje vliegen...

Aangekomen in Havana ,bracht de agent ,die ons op stond te wachten,naar een hotel waar we 1 nacht door moesten brengen om vervolgens door te vliegen.

Volgende avond met de taxi naar het vliegveld,ingecheckt en naar de vertrekhal,het inchecken ging al een beetje moeizaam,ik begreep er weinig van tenminste.1 van de immigratie officier had het steeds over 'enrollo' . Maar we mochten er toch door en terwijl  zaten te wachten op boardingtime,kwamen  er 2 soldaten naar ons toe met de mededeling dat er "poco problemo"waren en of we maar mee wilden komen. Eind van het liedje was dat we niet met dit vliegtuig mee konden en weer terug naar het hotel moesten. De kapitein zat nog in het hotel,die vloog door naar Canada,dus ook maar even ingelicht dat we er weer waren,keek wel vreemd op.

De volgende morgen verscheen Maria(sic) aan ons,in de gedaante van een immigratie officier en die heeft ons haarfijn uitgelegd wat het probleem was;we waren dan wel voor de Nederlandse wet afgemonsterd,maar niet voor de Cubaanse en of we maar weer even terug wilden gaan naar Santiago,want daar waren we afgemonsterd,de agent daar had ons een brief moeten meegeven .Ondertussen was  er de Hr,.van Dam, van Damen Cuba ,aangeschoven,deze meneer sprak vloeiend Spaans en vertelde Maria hoe hij er over dacht en dat loog er niet om. Maria zou kijken wat ze kon doen voor ons,maar vandaag vliegen,nee dat zat er niet in,misschien morgen......Volgende morgen was Maria er weer om te zeggen dat er "poco problemo"waren in Santiago met de papieren en dat ze misschien vandaag of morgen in Havana konden wezen...dus vandaag vliegen,dacht het niet....vervelend,weer aan dat zwemba Havana bekijken.

Havana is een mooie oude stad met tal van oude gebouwen en historische plaatsen,b.v. waar de revolutie is geeindigd en waar Fidel de overwinning claimde,staan nog twee kleine vliegtuigjes en een oude tank .

De boulevard is een mooi gebied,was men aan het opknappen en niet te vergeten al die oude auto's uit de jaren 50 die er nog rondrijden. Niet te vergeten al die mooie Cubaanse vrouwen die daar rondlopen. Heb me geen moment verveeld daar in Havana.

In een danstent geweest die 24 uur per dag open is en een show word gegeven om het uur dacht ik.

Ondertussen was Maria voor ons in de weer,om die papieren uit Santiago te krijgen,maar het vliegtuig was zeker stuk of het lint van de  typemachine was op ,want het duurde en duurde maar,niet dat wij dat erg vonden....

Elke dag kwam Maria even zeggen dat het nu wel eens kon gaan gebeuren,want de papieren kwamen eraan...na een week was het dan zover,papieren in Havana,wij moesten meekomen naar de hoofd immigratie,wou ons persoonlijk zien,stempeltje in paspoort en de zaak was geregeld.

De volgende avond zouden we gaan vliegen,dus nog 1 nachie in het hotel doorgebracht,de Hr.van Dam bedankt voor de bemoeienissen die hij voor ons had gedaan en wij de volgende avond met de agent naar het vliegveld.

Het hotelpersoneel deed ons uitgeleide ,vonden we wel leuk...

De agent had een taxi gecharterd,een ouwe aftandse Mercedes,wij erin,onze koffers waren al een week eerder op reis gegaan en als er 1 ding is wat de luchtvaartmaatschappijen graag willen  is dat de passagier samen met zn koffer instapt,dus de Cubanen waren een beetje fout.

Halverwege het vliegveld stopte deze Mercedes en wou niet meer verder,wat we ook probeerde,was af denk ik. Agent een nieuwe taxi gecharterd,rijden er genoeg,das het probleem niet,alleen de prijs .....maar dat was mijn zorg niet....

Wij in de nieuwe taxi,naar het vliegveld,rijd de taxi chauffeur het vliegveld voorbij,en gaat ie achteruit naar de afslag,nu is het daar niet zo druk op de autosnelweg,maar toch...

Inchecken en langs de immigratie zonder problemen,de vertrekhal in en weer wachtten op het vliegtuig,en ja hoor vliegtuig in ,lucht in en op weg naar Madrid,Madrid overstappen naar Amsterdam en veilig geland daar....

Na de BKM 102 was de beurt aan de Mahe de Labourdonnais  een havensleepboot gebouwd in Bilbao en moest naar Mauritius gebracht worden.

Met  4 man naar Bilbao,via Madrid toch geland op Bilbao airport en naar boord gebracht. Bootje lag aan een afwerk kade naast en ferry die afgebouwd werd en dus vergeven was van de kabels,laskabels en luchtblazers,daar moesten wij dan onderdoor en bovenlangs met de Wijsmuller kisten en koffers en je eigen bagage nog. Mooi bootje was het,nieuw.

Alleen de messroom was een beetje aan de krappe kant,was denk ik 2 x 2 meter dus niet zo groot  en aangezien we al een beetje fors van postuur waren was het messroompje gauw vol.

Maar toen de stuurman aan boord kwam ,was een Ier uit Belfast,werd het helemaal donker in de messroom,omvang stuurman 2 mtr?buik omvang dan...en daar zaten we dan met 6 man in....Er was ook een vertegenwoordiger aan boord van de Mauritius Port Authority aan boord,moest ook meevaren naar Mauritius.

Deze man zat 6 maanden aan boord...op de werf meegelopen en mocht nu nog ff meevaren....

Na het proefdraaien en aanverwante dingen waren wij gereed om te vertrekken,eerste stop Malta om te bunkeren ,tot aan Malta was de zee een blad papier zo mooi glad,geen rimpeltje te bekennen...

Na 7 dagen varen ,Malta 's morgens binnen,olie gebunkerd ,proviand en 's middags om 5 uur gingen we weer richting Port Siad.

Na 4-5 dagen kwamen we op de rede van Port Siad,moesten naar binnen om gemeten te worden voor een Suez meetbrief,wij naar binnen en voor de kant,Suez kanaal inspecteur aan boord,gemeten? en wij waren voorzien van een Suez meetbrief. Ondertussen al de handelaars aan boord met de gebruikelijke artikelen. Alle deuren  op slot,hangsloten op alle luiken aan dek. Aan alle ellende komt een eind ,dus ook aan aan het Suez kanaal..'s morgens beginnen en 's middags eruit bij Suez.

De reis naar Djiboutie ,ligt aan het einde van de Rode zee rechtsaf,zou zon 12 dagen duren 7 mijl per uur,het weer was warm heet,we hadden een zwembadje gemaakt om een beetje te verkoelen,dat was wel lekker..halverwege de Rode zee kwam er ff een zandstormpje voorbij die het zwembad van boord vaagde,stormpje zelf duurde een paar uur,daarna was het weer warm en heet.

We voeren ondertussen door en elke dag moest er een 20 liter olie in de tandwielkast van bakboord motor,gezocht en gezocht,bleek het een ondersteunings lager te zijn van de schroefas bakboord. Om daar bij te komen moest je een halve slangenmens wezen. Maar toch gevonden en aangezien we toch naar Djiboutie gingen ,kantoor gebeld en er zou iemand van de Spaanse werf naar Djibout.

Tot overmaat van ramp viel de satcom ook uit,kon ook niet meer tegen de hitte...dus geen verbinding meer met Holland. ..

Na aankomst Djiboutie,eerst voor de kant om gasolie te bunkeren,voor de laatste etappe naar Port Louis op Mauritius.

Na het bunkeren gingen we bellen met holland.....

Wij voor de wal,bunkeren afgelopen en wachten op de dingen die zouden gaan komen....

Begon te waaien en het schip lag tegen de kant te stoten,dus wij naar buiten  , voor anker om iets beter weer af te wachten...

1 van de dagen dat we lagen te wachten zaten we 's avonds in de messroom,ging de deur van de machinekamer open,wij elkaar verbaasd aankijken..en kwam er een mannetje te voorschijn die over zn buik stond te wrijven en het woord "Hungry"uitsprak...Bleek dat deze "verstekeling"zich al een dag aan boord bevond,had zich verstopt onder de vloerplaten  in de machinekamer en dat is een plaats waar we niet elke dag komen...

Nu zijn  wij ook weer niet de beroerdste niet en gaven de man een cola en een plak versgebakken cake van de kok...na 1 hap van de cake sprong de man overboord....Cake niet goed..?

Maar je laat zon man ook niet verdrinken,dus man overboord bootje overboord en er achteraan,stuurman en de 2de wtk erin...man uit water gevist en aan de wal gezet...

Na een paar dagen kwamen er 2 mensen van de spaanse werf,zouden het wel ff fixen.....

Om het lager eraf te krijgen,moest eerst de flange eraf,heet stoken tot 120 c en met een pomp van 1200 bar de flange eraf drukken....

In heel Djiboutie geen pomp te vinden die zoveel druk kon leveren....en alleen met warm stoken ging ie er ook niet af....dus......

Goeie raad was duur en werd besloten het lager goed schoon  te maken van binnen en van buiten zeg maar...dit is iets makkelijker geschreven als gedaan.....maar na verloop van tijd was het gebeurd en werd alles weer in elkaar gezet.....toen proefdraaien ,ff naar zee, volle kracht vooruit-achteruit zijwaarts  etc....

Toen opeens begon de stuurboord Z-peller een eigen leven te leiden,sloeg op hol zogezegd,begon  rondjes te draaien met motor volle kracht,wil je niet meemaken wat er dan gebeurt.....Dit was al eerder gebeurt in geloof in Bilbao of in Valetta,maar toen kon ik hem weer goed krijgen....nu ging dat niet meer,motor afgezet en op 1 motor naar binnen.

De medewerker van de spaanse werf schrok zich een hoedje...en was ff stil....

Na binnenkomst eerst de printplaat aan de motor verwisseld voor die van bakboord en ja hoor nu ging bakboord aan de haal...dus de print was stuk ...

Niiagata Holland gebeld om een nieuwe op te sturen,maar aangezien er maar 1 vliegtuig in de week van Parijs naar Djiboutie vliegt duurde het een week voor die er was......na de print in ontvangst te hebben genomen deze gemonteerd en wat denk je...zelfde euvel...deze print was ook niet heel meer....

Toen Japan gebeld,stuurde een monteur met print,maar duurde ook een week.....de monteur kwam zondagsavonds aan in Djiboutie.....

Maandags bij ons aan boord en om 10 uur zaten we weer op zee,richting Port Louis...Mauritius.....uurtje werk gehad...

-------------------

Foto's van deze term:  www.remyweggemans.com/html5.htm